۱۲ نقطه عطف در تاریخ کیبوردها

صفحه کلیدها مختص دوره معاصر و عصر دیجیتال نیستن. صدها سال پیش، ماشینای مکانیکی مخصوصی وجود داشت که مردم واسه ثبت حروف از اونا استفاده می کردن. شاید امروزه هممون یک یا چند کیبورد در خونه مون داشته باشیم اما صد سال پیش، ماشینای تایپ ابزاری تشریفاتی حساب می شدن که بیشتر در اختیار افراد صاحب نظر و اندیشمند قرار داشت.

حالا، هممون انگار مجبوریم که روزانه ده ها، صدها و بعضی هزاران بار نوک انگشتان رو روی تکمها بکوبیم، چه دکمه های فیزیکی و چه لمسی. پس دونستن این که یکی از مهم ترین وسایل روزمره مون از کجا اومده و به چه نقطه ای رسیده شاید باحال باشه.

در ادامه همراه با سایت ما باشین.

هدف اولیه طراحی کیبوردهای QWERTY، راحتی بیشتر در تایپ نبوده بلکه راه حلی واسه گیر نکردن اهرمای ماشین تایپای مکانیکی حساب می شده. ۸۰ الی ۹۰ سال پیش، دکتر آگوست دوراک، مدل کارآمدتری رو پیشرفت داد. این طرح جدید ۳ هدف داشت: افزایش سرعت تایپ، کم کردن فاصله پرش انگشتان و ارگونومیک تر شدن. بعدا به اون لقب "کیبورد ساده سازی شده دوراک" رو دادن که در سال ۱۹۳۶ پتنت اون به ثبت رسید. البته همونطور که قطع به یقین میدونید، این کیبورد هیچ وقت نتونست به محبوبیت بالایی برسه.

PCD Maltron از سال ۱۹۷۷ در صنعت کیبوردسازی فعال بوده. خیلی از مدلا، جهت کاهش درد مفاصل انگشتا و همخوانی با وضعیت خاص معلولین طراحی شده بود. مدلای تک دستی که تصویر اونو می بینین، از سال ۱۹۸۹ به خط تولید مالترون اضافه شدن و هنوزم به فروش می رسن.

در طول دهه ۸۰ میلادی، کیبوردهای Membrance تغییری به خود دیدن که امروزه تقریبا در دستگاه های زیادی دیده می شن. تکمها از حالت فشردنی خارج شدن و فرم بدون دکمه به خود گرفتن که الان میشه مدل مشابه اونا رو روی مایکروویوها، یخچالا و وسایل این چنینی دید. این کیبوردها ماشین تایپ نبودن و واسه مدلای مخصوصی از کامپیوترای ZX81 طراحی شدن. ضد آب و ضد غبار بودن در اون زمان، از ویژگیای بارزشان حساب می شد.

بعد از موفقیت تجاری در بازار پی سی، IBM در تلاش بود تا جایگاه خود رو در این بازار نگه داره و شروع اون با PCjr در سال ۱۹۸۴ بود. فریبورد یکی از ویژگیای اصلی دستگاه بود که انگار این کیبورد رو وایرلس می کرد. با به کار گیری ۴ باتری قلمی، کیبورد از راه اینفرارد به کامپیوتر وصل می شه. هم اینکه، IBM از استیل دکمه ای چیکلت (به کلیدای می گن که مربعای کوچیک با لبه های گرد هستن) بهره برد که اپل امروزه در مک بوک هاش از اونا استفاده می کنه.

در سال ۱۹۸۴، اپل دومین کامپیوترش رو عرضه کرد. این دستگاه سوییچی داشت که به کاربر اجازه می داد بین حالت QWERTY و دوراک جا به جا شه.

در طول دهه ۸۰، کامپیوترها کم کم به حالت ساعتای مچی درآمدند. Data 2000 و UC-2000 از سیکو، بیشتر از ۲ هزار کاراکتر (حرف) رو در خود ذخیره می کردن اما بازم در هر صورت به یه کیبورد جدا نیازمند بودن. این دو ساعت با کیبوردهای مخصوص خودشون منتشر شدن.

مدل M از IBM که در سال ۱۹۸۵ عرضه شد، کیبوردی مخصوص بود که مدلای کمی از کامپیوترای شرکت رو پوشش داد ولی با این حال لقب مهم ترین کیبورد تاریخ رو به خود اختصاص داد. بسیار کامل بود اما چیزی که باعث شد بسیار محبوب شه چیز دیگری بود. حالتی فنری مانند داشت که پس از هر بار فشردن، خیلی سریع به جای خود باز می گشت و صدای خاص و جالبی از خود انتشار می داد.

در حالی که مدل M و بسیاری دیگه از کیبوردهای حرفه ای دیگه تقریبا ۱۰۰ دکمه ای بودن، هپی هکینگ کیبورد تمرکزش رو روی ۶۰ دکمه پیاده کرد. در سال ۱۹۹۶ به وسیله فوجیتسو تولید شد و PFU Limited اونو عرضه کرد. جایگاه دیکمها در کیبورد واسه یونیکس بهینه سازی شده بود و ظاهری بسیار لوکس داشت.

واسه راحت تر کردن کار با PDAها یا دستیارهای دیجیتالی شخصی، Think Outside یه کیبورد قابل خم شدن پیشرفت داد که Stowaway نام داشت. کیبورد از راه داک به PDA وصل می شد و به کاربر اجازه می داد خیلی راحت و بدون عذاب به تایپ با دکمه های فیزیکی بپردازه. وقتی هم که کارتون به اتمام می رسید، اونو جمع می کردین که اندازه جمع شده اش رو هم در تصویر بالا می بینین.

در سال ۲۰۰۲، یه کار و کاسبی از دره سیلیکون که Canesta نام داشت قصد تولید کیبوردهای واقعیت اضافه رو داشت. یه سنسور کوچیک، نور اینفرارد رو مستقیما روی یه سطح منتشر می کرد و کاربر با لمس جایگاه دکمه می تونست تایپ کنه. تکنولوژی این شرکت در دستگاه های زیادی کاربرد پیدا کرد که کیسای پر سر و صدای آیفون یکی از اونا بودن. بعدا و در سال ۲۰۱۰، مایکروسافت این شرکت رو به مجموعه های خود اضافه کرد.

هم صفحات لمسی و هم مدلی که در بالا بررسی کردیم یه مشکل مشترک دارن و اون عکس العمل لمسیه. با اینکه دستگاه های موبایل یه مدل ویبره و مدلای پروژکشن صدا ایجاد می کنن، هر دو هنوز بدون حس فشردن در دکمه های فیزیکی هستن. تاکتوس امید داشت با طراحی صفحات داینامیک و پیکسلای مخصوص با نام تیکسل این مشکل رو برطرف کنه. با لمس هر قسمت از صفحه، تیکسلا کمی برآمده می شدن و وقتی بی مصرف بودن درست با حالت اولیه باز می گشتن.

تا به اینجای کار کیبوردهای زیادی دیدیم که واسه کدنویسا یا دفاتر کاری بهینه سازی شده بود اما اونا در برابر دستگاه هایی که پی سی گیمرهای حرفه ای استفاده می کنن هیچه. مدلای فوق العاده تغییر یافته مثل S.T.R.I.K.E. 7 از مد کتز در سال ۲۰۱۲ چیزی بیشتر از دکمه های اضافه ارائه میدن. ظاهر دستگاه هم حتی قابل تغییره و میشه اشکال مختلفی به اون داد. برنامه نرم افزاری مخصوصی هم واسه این مدل طراحی شده که قابلیتای جور واجور دیگری بوجود میاره. البته صفحه LCD لمسی اونو هم یادتون نره که به شکلی مرکز کنترل دستگاه حساب می شه.