از موانع اصلی عدم توسعه صنعت گردشگری در ایران می توان به عدم سرمایه گذاری در این بخش، آماده نبودن بسترهای مناسب اقتصادی برای جذب سرمایه گذاری در ساخت هتل ها و سایر منابع جانبی این حوزه اشاره نمود. بی خبری سرمایه گذاران از زمینه های موجود در ایران، تبلیغات ضعیف در توسعه گردشگری، انتشار اخبار منفی در مورد ایران، محدودیت های اجتماعی برای گردشگران خارجی و همچنین تنش های سیاسی با برخی کشورهای غربی از دیگر موانع در راه رشد گردشگری در ایران است که در این رابطه، بخشی از مشکلات گردشگری در ایران را می توان بدین شرح نام برد:

ضعف مدیریتی، رقابتی نبودن هزینه گردشگری در ایران نسبت به کشورهای همسایه، نامشخص بودن برنامه دولت در بخش گردشگری، نامناسب بودن زیرساخت های گردشگری در ایران، فرهنگ ضعیف جامعه نسبت به گردشگر و… (معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).

پس از گذشت سالیان دراز صنعت گردشگری در ایران، نه تنها به سهم قابل قبولی در محاسبه درآمد ملی دست نیافته است، بلکه همین سهم ناچیز هم هرسال با افول بیشتری مواجه می شود که بنابر گواهی آمارهای جهانی، ایران جزء 5کشور بالقوه توانمند در زمینه جذب گردشگر خارجی است(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).

از جمله عوامل اساسی ضعف صنعت گردشگری در ایران می توان به مباحث زیر اشاره نمود:

Ø    عدم مدیریت صحیح و کارآمد: مدیران صنعت گردشگری بایستی چالش های موجود در این صنعت را بشناسند و عوامل مفید در جذب گردشگران را تقویت نمایند. سازمان صنایع دستی، میراث فرهنگی و گردشگری بایستی در این زمینه برنامه های مختلفی را تدارک ببیند و با رایزنی با مسئولان فرهنگی سازمان ها در بهبود این صنعت بکوشد. مدیران صنعت گردشگری می توانند سمینارها و جلسات منظمی برای بهبود گردشگری داشته باشند تا علل ضعف این صنعت در کشور را مرتفع سازند. مدیران این صنعت بایستی با مسافرت به خارج از مرزها فرهنگ،تمدن و تفکرات دینی ایرانیان را به جهانیان بشناسانند تا بتوانند توجه گردشگران را به ایران جلب نمایند. همچنین، بایستی ضروریات ابتدائی این صنعت شناسائی گشته و عوامل مورد نظر جهت جلب گردشگران مورد ملاحظه مجدد قرار گرفته  و عوامل پیشنهادی به دولت ارائه گردد تا پس از بررسی های لازم به سازمان گردشگری و میراث فرهنگی ابلاغ شود. برگزاری دوره های تخصصی مدیریت گردشگری، کلاس های آشنائی با فرهنگ و زبان کشورهای مختلف دنیا و…. امری بسیار مهم در آموزش مدیران گردشگری است(وفاق، 2007).

Ø    ضعف دانش و آگاهی مدیران: یکی دیگر از مسائل مهم مدیریتی، ضعف دانش و آگاهی مدیران نسبت به مسائل تاریخی، جاذبه های گردشگری و طبیعی استان ها است. یک مدیر گردشگری علاوه بر مدیریت، بایستی در زمینه های تاریخی و جغرافیائی و حتی هتل داری  دارای معلومات مفیدی باشد. مدیران می توانند با انجام پژوهش ها، تحقیقات و نیز ایجاد آژانس های گردشگری به گسترش توریسم کمک کنند. در این موارد لزوم حمایت دولت از بخش خصوصی کامل ضروری به نظر می رسد. مطمئنا بدون حمایت دولت و نهادهای مختلف این امر صورت نخواهد پذیرفت. ضرورت توجه به مسائل اقتصاد، نرخ ارز و نهادهای گردشگری امری است که سبب جذب گردشگران می گردد(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).

Ø    زیرساخت های نامناسب اقتصادی: با وجود باندهای مختلف در دلالی کالا و ارز طبیعتا گردش پولی صورت نخواهد پذیرفت و هیچ گونه رشدی رادر اقتصاد شاهد نیستیم. پول زمانی که در گردش باشد می تواند صرف ساخت هتل ها، توسعه فضاهای تاریخی، طبیعی و مذهبی و….. شود در غیراین صورت راکد ماندن آن تنها برای صاحبانش منفعت دارد و نه برای جامعه و توسعه گردشگری. سیاست های غلط مالی و پولی در ایران راهی را برای توسعه گردشگری مهیا نمی کند و با این روند که اکنون شاهد آنیم به دلیل کمبود درآمد، مردم حاضر به مسافرت های داخلی نیستند(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391)

Ø    موانع فرهنگی و سیاسی: گردشگران بسیاری با وجود این موانع حاضر به سفر نیستند. فرهنگ غنی اسلامی -ایرانی با سابقه 1400ساله خویش، توانائی جذب و در خود حل کردن دیگر فرهنگ ها را داراست. گردشگر در صورت آسایش و راحتی بارها و بارها به ایران مسافرت نموده و مجذوب فرهنگ غنی اسلامی-ایرانی میشود و بدین ترتیب می تواند مشوق افراد دیگری برای دعوت به اسلام و بازدید از ایران شود.

Ø    برنامه های تفریحی مناسب(موسیقی، جشن ها و…) برای گردشگران: بدون وجود مراسم تفریحی،گردشگران رغبت چندانی برای بازدید از آثارتاریخی نشان نمی دهند. تماشای آثار تاریخی در کنار اجرای برنامه های موسیقی و برگزاری جشن های تاریخی-مذهبی می تواند گردشگری را رونق بخشد. اجرای موسیقی امروزه می تواند گرشگران بسیاری را جذب مکان های تاریخی نماید(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).

Ø    مکان های مناسب برای آسایش و راحتی مسافران: وجود هتل ها، کاروان سراها، مهمان پذیرها و هتل های مناسب در ایران می تواند توریست بیشتری را به این نقطه از خاورمیانه کشانده و امکانات رفاهی و سرویس های بهتری را به آنان بدهد. هتل ها بایستی امکانات خود را به روز کنند و با تکنولوژی ها و امکانات سخت افزاری و ساختمانی روز دنیا پیش روند.

Ø    افزایش قیمت بلیط وسائل مسافرتی: هرروزه شاهد آنیم که قیمت بلیط هواپیماها و قطار در حال افزایش است که بایستی تمهیدی نیز برای این مسأله توسط دولت محترم و اتحادیه آژانس های مسافرتی اندیشیده شود. مسلما بروز آوری و تجدید ناوگان هوائی و نیز کنترل دائم برقیمت آن ها تأثیر بسزائی در افزایش گردشگری خواهد گذارد.

Ø    وجود ساختارهای فراقانونی قدرت در ایران: ساختارهای اداری و بوروکراتیک ایران هنوز به طور مشخص و برپایه تعریف قانونمندی شکل نگرفته است و بیشتر بر قدرت های فراقانونی و نامرئی، باندها و گروه های سیاسی و نفوذ و وابستگی های موجود در سطوح مختلف قدرت شکل گرفته است. در چنین شرایطی سازمان های گردشگری به دلیل عدم نفوذ همواره از سازمان های بانفوذتر در ساختار سیاسی شکست می خورند و طبعا گردشگری رشد چندانی را شاهد نخواهد بود(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).

Ø    نگاه ارزشی مدیران به صنعت گردشگری: شیوه های مدیریت گردشگری در ایران نشان داده است که اولویت های این صنعت در ایران، نه اقتصادی است و نه اجتماعی، بلکه اولویت اصلی حفظ ارزشهاست. قوانین موجود برای گردشگران، بر خلاف اکثر کشورهای جهان برای ایجاد راحتی و جذابیت برای گردشگران نیست و بیش از هر چیز تکیه بر حفظ فرهنگ موجود از هر گونه تغییر است.

Ø    مدیریت بدون بودجه، مدیریت ناتوان: واقعیت این است که ایجاد حوزه، اکتشافات باستان شناسی و حفاظت مؤثر از آثار تاریخی و سرمایه گذاری برای جذب گردشگر امکانات و بودجه می خواهد. مدیران بخش های کلان هرگز به صنعت گردشگری به مثابه یک صنعت نگاه نکرده اند و از سرمایه گذاری های لازم سرباز زده اند و همچنان وابسته درآمد فرش و پسته و نفت هستند(معاونت برنامه ریزی و توسعه شهرداری کلانشهر تبریز، 1391).