کنترل نرم افزار و سخت افزار در دستان گوگل: آیا اندروید باید راه iOS را در پیش گیرد؟

در روزای گذشته خبرهایی شنیده شده مبنی بر اینکه گوگل، تصمیم به ساخت چیپستی اختصاصی واسه استفاده در موبایلای اندرویدی داره. این شرکت حتما در سالای گذشته، به دنبال راهی بوده تا مشکلات اندروید رو تا حد زیادی حل کنه و بزرگ ترین مشکلی که این پلتفرم حالا با اونو به روست، اکوسیستم تیکه تیکه اشه که پس از معرفی نسخه ششم، هنوز بیشتر کاربران از نسخه ۴.۴ بهره می گیرن.

می گن که گوگل می خواد چیپست مورد نظرش رو پیشرفت داده و بعد طراحی اش رو به دست کارخانه های تولید کننده بده تا اونو براش در مقایس انبوه، تولید کنن. همین موضوع و به کار گیری چیپستی که هنوز شاید نامی براش انتخاب نشده، می تونه اتحاد جالبی رو به اکوسیستم اندروید وارد کنه. این در حالیه که اندروید در اینجور شرایطی، می تونه به شکلی بهتر با iOS به رقابت بپردازه.

الان بازار موبایلای اندرویدی سود چندانی واسه سازندگان نداره و به خاطر همینِ، شاید یه راه واسه سود تر کردن این بازار، پیروی از راهکارهای اپل و جفت و جور همه اجزا از طرف خود دست اندرکاران تولید موبایلای اندرویدی باشه. در اینجور حالتی، یه موبایل اندرویدی چیجوری میشه و چه ساختاری داره؟ با سایت ما همراه باشین تا نگاهی داشته باشیم به جواب همین سوال.

اپل بر همه موارد به شکل کامل نظارت داره؛ از نرم افزار گرفته تا همه بخشای سخت افزاری. این شرکت حتی هسته پردازنده اش رو هم خودش پیشرفت میده و همین موضوع به شکل کلی اجازه میده تا با یه تجربه کاربری به طور کامل استاندارد در گجتای این سازنده رو به رو شیم.

از طرف دیگه اپل سال به سال سود بیشتری از بازار موبایل رو واسه خود کنار میذاره، اونم از فروش محصولی که تازه نیس، بلکه فقط یهآپدیت نسبت به گجت سال گذشته س. همین موضوع، به پیشرفت دهنده کمک می کنه تا نگرانی از واسه اجرا شدن اپلیکیشن هاش در چندین و چند هزار دستگاه نداشته باشه.

داستان گوگل اما به طور کامل فرق داره. اکوسیستم اندروید، بسته نیس بلکه بسیار رنگارنگ و متنوعه. با این حال، شرکای سخت افزاری بعضی وقتا خیلی کمک نمی کنن و نتیجه همین کمک نکردن، اینجور می شه که پس از عرضه نسخه ششم اندروید، بیشتر اجناس حاضر در این اکوسیستم در حال اجرای نسخه چهارمش هستن.

این وسط خود گوگل تمرکز بسیار خاصی بر برنامه «نکسوس» داره که تا قبل از امسال، از طرف کاربران خیلی جدی گرفته نمی شد. میشه گفت که استانداردی واسه سخت افزار اندرویدی وجود نداره که بشه اونو بهترین دونست و این یعنی نبود اتحاد.

فرض کنین شما یه پیشرفت دهنده هستین. اگه بخواین یه اپلیکیشن واسه موبایل اپل پیشرفت بدین، باید مراقب باشین تا حاصل تلاش هاتون در پنج آیفون گذشته به شکل درستی به نمایش کشیده شه. حال تصور کنین که می خواین واسه اندروید یه اپ پیشرفت بدین. باید طوری اپلیکیشن خود رو بسازین که به بهترین شکل در بیشتر از ۲۴ هزار گجت جور واجور اجرا شه. وگرنه، ایمیل شما از شکایتایی که از طرف کاربران دریافت می کنین پر می شه؛ شکایات در مورد نبود اجرا شدن درست اپ شما در دستگاه هایی که واسه اولین باره نامشون به گوش شما می خوره.

پلتفرم اندروید البته تموم تلاشش رو کرده تا پیشرفت اپ واسه این اکوسیستم ساده باشه. با به کار گیری وسایل تازه ای که گوگل در اختیار پیشرفت دهندگان قرار میده، حالا به نسبت چند سال پیش این موضوع واقعا ساده تر شده و افراد یاد شده می تونن اپای استانداردتری رو پیشرفت بدن.

با اینحال بازم هنوز کار یه پیشرفت دهنده iOS واقعا ساده تره. به خاطر همین بیشتر اپلیکیشنا، اول واسه iOS عرضه می شن و بعد نسخه اندرویدی اونا پس از یه مدت از راه می رسه.

اما این وسط ارائه چیپست یا یه سخت افزار استاندارد از طرف گوگل چه فایده هایی واسه کاربران در بر داره؟ حتما اولین موردی که به ذهنمون می رسه، ارائه سریع تر بروز رسانیای کلی سیستم عامل اندرویده. به آیفون نگاه کنین، همه کاربران این گوشی موبایل پس از عرضه iOS جدید می تونن انتخاب کنن که نسخه تازه رو داشته باشن. در نقطه مقابل، این سازنده گوشی موبایل اندرویدی شماس که باید تصمیم بگیرهآپدیت تازه رو ارائه دهد که در اینجور صورتی هم دست کم باید چند ماهی براش منتظر بمونین. در حالی که قراره ماشملو به زودی روونه پرچمداران اندرویدی شه، هنوز خیلی از موبایلای تقریبا قوی هستن که رنگ لالی پاپ رو هم به خود ندیده ان.

بروز رسانیای اینطوری جدا از امتیازات نرم افزاری بسیاری که دارن، می تونن موبایلا رو بسیار ایمن تر از پیش کنن.

انتظار دیگری که از سخت افزار گوگل میره، سرعت بالاتر اکوسیستم اندروید در اون هستش. اگه گوگل خودش بر پیشرفت و ساخت چیپستای مجتمع نظارت کنه، حتما می تونه به شکلی بهتر بخش نرم افزاری رو با بخش سخت افزاری بهینه کنه و همین موضوع باعث می شه تا موبایلای اندرویدی روان تر از هر زمان دیگری به کار بپردازند، بدون اینکه حتما به آخرین سخت افزارها احتیاجی باشه.

کنترل بیشتر در تموم کارا از طرف گوگل، هم اینکه باعث می شه تا اکثریت موبایلا، از جدیدترین ویژگیا استفاده کنن. نظارت کامل اپل بر سخت افزار آیفونه که به این شرکت اجازه میده جدیدترین نتیجه های نرم افزاری اش رو در آیفونای چهار سال پیش اعمال کنه. کار گوگل ولی برعکسه. بر سخت افزار هیچ نظارتی نداره و این موضوع رو به شکل کامل به شرکای سازنده محول کرده و به خاطر همین، شرکتای تولید کننده هستن که تصمیم می گیرن کاربر کدوم توانایی جدید اندروید رو داشته باشه یا به کدوم احتیاجی نداره.

مثلا در وان پلاس ۲، چیپ NFC وجود نداره. به چه دلیل؟ سازنده «احساس» کرده که کاربران از این تکنولوژی استفاده نمی کنن در حالی که حالا بحث پرداختای آنلاین موبایلی بیشتر از هر زمان دیگری داغ شده. دارندگان این گوشی موبایل حالا از Android Pay و بقیه قابلیتایی که گوگل واسه NFC در نظر گرفته محروم شدن.

حالا بیایید به دو سال آینده سفر کنیم. به نظر شما در سال ۲۰۱۷ یه موبایل اندرویدی چیجوری میشه؟ حتما سنسورهای خاص بسیاری به اون اضافه می شن؛ حسگرهایی که می تونن محیط دور و بر رو خوب بررسی کنن و تجربه کاربری بهتری رو در اختیار مصرف کننده بذارن. این تجربه کاربری رو نمیشه با نرم افزار به وجود آورد و حتما باید به شکل سخت افزاری به اون پرداخت. این همون آینده ایه که گوگل به اون فکر میکنه و همین موضوع چرایی تولید چیپست به وسیله این شرکت نرم افزاری رو توضیح میده.

اگه رابطه گوگل و سازندگان همینطوری ادامه پیدا کنه، دو سال دیگه اهالی مانتین ویو باید با التماس از سازندگان درخواست کنن که بعضی سخت افزارها رو در موبایلای خود جای بدن تا در آخر بتونن از ویژگیای تازه اندروید بهره جویند و با iOS رقابت کنن.

اندروید حالا ترتیب نداره و اگه شرایط بر همین منوال جلو رود، در آخر تماشاگر جلو افتادن iOS از اندروید هستیم.


اندروید هوشمند در سال ۲۰۱۷ چیجوری میشه؟

بیایید نگاهی داشته باشیم به آینده ای که گوگل شاید تمایل به رسیدن به اونو داره. این شرکت در صحبتایی که با سازندگان انبوه صنایع نیمه هادی داشته، عنوان کرده که علاقه بسیاری به ساخت اجزای جور واجور دوربین، سنسورها و پردازنده اصلی دستگاه داره.

اول از همه میشه دید که گوگل علاقه بسیاری به پردازش تصویر با دوربین اختصاصی خودش داره. درسته که در سال ۲۰۱۷ حتما موبایلایی داریم که شامل دوربین بهتری می شن اما اهالی مانتین ویو فقط به «موبایل» فکر نمی کنن. دوربینی که این شرکت پیشرفت دهد می تونه نقش چشم سوم کاربر در وسایل پوشیدنی رو اجرا کنه و به اون اطلاعاتی تکمیلی از دور و برش بده.

همین موضوع، نیازمند اضافه شدن حافظه به پردازنده اصلیه تا این بخش احتیاجی به به کار گیری چیپ حافظه نداشته باشه و بتونه به شکل جداگونه، پردازشای اینطوری رو بکنه. حتی میشه گفت که گوگل حالا طراحی یه ماژول پیشرفته دوربین رو انجام داده اما واسه ساختش، به کمک تولید کنندگان و چیپ سازان نیاز داره؛ شرکتایی که به دلایلی خاص، علاقه ای به ساختن همچین چیزی ندارن. در ادامه به دلایل این شرکتا می پردازیم.

از طرف دیگه انتظار میره که تا دو سال آینده، اجناس اندرویدی شامل سنسورهای خیلی بیشتری شن. در همین رابطه، پروژه تانگوی گوگل رو هم یادتون نره؛ پروژه ای که با به کار گیری سنسور و دوربین خاص، به نقشه برداری از محیطای داخلی ساختمانا می پردازه.

گوگل می خواد موبایلایی ساخته شن که دارای سنسورهایی هوشمند باشن؛ سنسورهایی که به آرومی اطلاعات رو جمع آوری می کنن، سنسورهایی که فقط وقتی به سراغ پردازنده اصلی می ورند که واقعا نیاز باشه.

حالا چند موبایل اندرویدی وجود دارن که می تونن همیشه به دستور «OK Google» حساس باشن و در صورت صادر شدن اینجور دستوری، عکس العمل نشون بدن. تا چند سال پیش، اگه اینجور موبایلی تولید می شد، همین ویژگی می تونست تاثیر بسیار داغون کننده ای روی عمر باتری دستگاه داشته باشه اما حالا سنسورها پیشرفت کردن و فقط به همین عبارت حساسیت نشون میدن و در بقیه موارد، پردازنده اصلی دستگاه رو درگیر خود نمی کنن.

حالا با اینکه گوگل دستور همیشه فعال OK Google رو به اندروید آورده ولی خیلی از تولید کنندگان اونو ندیده گرفتن و این یعنی نبود اتحاد و یکی از دلایلی که گوگل به فکر ساخت سخت افزار خود افتاده.


به چه دلیل چیپ سازه ها نمی خوان گوگل اینجور سخت افزاری پیشرفت دهد؟

قبلا این مسئله رو مطرح کردیم و گفتیم فعالان صنعت نیمه هادی علاقه ای به حضور گوگل در این بخش ندارن. اما دلیل واقعی چیپست؟ چه فرقی براشون می کنه، گوگل هم یه مشتریه مثل اپل و می خواد پردازنده رو خودش طراحی کنه و اونو فقط به دست همین شرکتا به تولید انبوه برسونه.

مسئله اینجاس که در صورت اتفاق افتادن اینجور اتفاقی، احتمال داره که واسه بهتر شدن اتحاد اکوسیستم اندروید، گوگل طراحی سخت افزاری اش رو در اختیار بقیه شرکای سخت افزاری اش بذاره و این یعنی کمتر شدن سود همین شرکتا.

از طرف دیگه شرکتای بزرگی مثل کوالکام و مدیاتک رو در نظر بگیرین که حتما تلاش می کنن تا هسته های سفارشی شده خودشون رو به فروش برسانند.

کار و کاسبی ساخت چیپست مجتمع حالا به درستی تو یه هرج و مرج واقعی هست. از طرف دیگه باید توجه کرد که حتی اگه همین شرکتا توافق کنن و قابلیتای مورد نظر گوگل رو به چیپست اون بیافزایند، شرکای سخت افزاری گوگل از اونا استفاده می کنن؟ شاید جواب منفی باشه چراکه همین حالا هم بیشتر تولیدکنندگان موبایل از این بازار سودی برداشت نمی کنن پس دلیلی هم نداره چیپستایی گران تر رو به دلیل داشتن بعضی قابلیتای بیشتر انتخاب کنن.


این داستانا رنگ واقعیت رو به خود می بینن؟

شاید. اصلا شاید گوگل موبایل خودشو با نام «پیکسل فون» بسازه. شاید این شرکت اصلا قرار نیس چیپ هاش رو در اختیار بقیه بذاره. شاید اهالی مانتین ویو فقط میخوان موبایلی طراحی کرده و به بازار بدن که شرکایشان رو حیرت زده کنه و اینجور موضوعی باعث شه همین شرکتا تلاش کنن خودشون رو به گوگل برسانند.

البته این احتمال ضعیفه چون که قبل از اینم گوگل همین کار رو کرده. پروژه اندروید وان رو یادتون میاد؟ در کشور ما البته این موبایلا به فروش نرسیدند و بیشتر مخصوص بازار هند بودن اما این پروژه، همونی بود که گوگل بر سخت افزار و نرم افزار نظارت داشت و خودش مستقیما بروز رسانیا رو انجام می داد. گوگل در این پروژه حتی بر چگونگی پخش هم نظارت می کرد.

آخرسر اندروید وان چه شد؟

نه خیلی عالی.

این اجناس قیمتی زیر ۱۰۰ دلار داشتن اما انگار گوگل از یاد برده بود که ZTE و بقیه برنده های چینی، کالاهایی با قیمتای ۶۰ و ۷۰ دلار هم در بازار به فروش می رسونن. از طرف دیگه خود همکاران گوگل در پروژه اندروید وان هم خیلی راضی نبودن چون که ظاهر نرم افزاری همه موبایلا یکی بود و نمی تونستن با هم رقابت کنن و در اینجور شرایطی، بازاریابی هم تقریبا نشدنی می شد.


استانداردسازی یه اکوسیستم از چیزی که تصور می کنین سخت تره

اندروید می خواد از دید اتحاد بیشتر اکوسیستم، شباهت زیادی به iOS پیدا کنه و این تصمیمی بسیار عالیست اما راهی بسیار دراز و سخت در برابر اهالی مانتین ویوه.

گوگل ذاتا مشکل-حل-کن خوبیه

این اکوسیستم حالا نیاز به سخت افزاری داره که به عنوان یه استاندارد و دست کم شناخته شه تا در سالای آینده موبایلامون بتونن نیازای اون روزامون رو جوابگو باشن. گوگل راه بسیار مناسبی رو در پیش گرفته که می خواد سخت افزار رو استاندارد کنه اما اگه موفق نشه، در آینده و با قوی تر شدن سنسورها و چیپستای دیگه، هرج و مرجی که امروز گریبان اندروید رو گرفته، فردا وارد مرحله تازه و بسیار شلوغ تری می شه.

مشکلی که حالا در برابر گوگل قرار داره، از چیزی که تصور می کنین واقعا پیچیده تره؛ با دید مثبت اما میشه گفت که گوگل ذاتا مشکل-حل-کن بسیار خوبیست و حتما واسه ما، جذاب میشه ببینیم غول دنیای اینترنت، چیجوری و با چه راهکارهایی تصمیم به حل این مسائل داره.

نظری بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *