آموزش شهروندی به عنوان واقعیت اجتماعی

آموزش شهروندی از بعد سیاسی و مدنی به عنوان یه واقعیت به آموزش راهکارهای ایجاد وحدت، حفظ تنهایی و انسجام همه جانبه شهروندان می پردازه که این مسئله موجب رشد هویت ملی در بین شهروندان شده. از طرف دیگه این آموزشا از راه شرایط بسیج سیاسی در جامعه مثل شرکت در انتخابات،علاقمندی به مطالب سیاسی و پیگیری امور سیاسی نقش شهروند فعال سیاسی رو در بین مردم تقویت می کنه.

آموزش شهروندی در رابطه با جامعه پذیری سیاسیه، براساس این آموزشا شهروندان گرایشات، نگرشا، علم و معیارهای سیاسی خود رو به نسلای بعدی انتقال داده یا در تعامل قرار میدن. در واقع این آموزشا جهت گیریایی رو از بُعد سیاسی واسه شهروندان بوجود میاره.« ۱- جهت گیری شناختی، یعنی آگاهی شهروند از نظام سیاسی و باور به این نظام و نقشای اون،۲- جهت گیری عاطفی یا احساسات شهروندان نسبت به نظام سیاسی،۳- جهت گیری آزمایش که مربوط به برداشتا و قضاوتای شهروندان نسبت به موضوعات سیاسی رو مورد بررسی قرار میده.» ( شارع پور،۱۳۸۶). آموزش شهروندی از بعد سیاسی  شامل بخشی از نظرات و رفتارهاییه که در جهت موندگاری نظم سیاسی جامعه به اعضاء آموزش داده می شه و موجب انتقال به نسلای بعدی می شه؛ تا از این روش روند جامعه پذیری سیاسی انجام بشه. آموزشای شهروندی از دید سیاسی با ثبات فرهنگ سیاسی و ساختارهای اجتماعی در طول زمان رابطه داره و هر نظام اجتماعی تلاش می کنه تا ارزشا ، نگرشا و دیدگاه های لازم رو واسه موندگاری نظام سیاسی خود به شهروندان منتقل کنه.

آموزش شهروند سیاسی در هر جامعه ای هدفش پرورش سیاسی، شکل دادن رفتارای کودکان و نوجوانان به اقتضای قالبای اجتماعی و سیاسیه، یعنی پرورش سیاسی از راه آموزش شهروندی فرایندیه که شخص از راه اون جهت گیری سیاسی اساسی خود رو در محیط جامعه دشت می کنه.در واقع آموزش شهروندی سیاسی و پرورش اون یعنی جذب و داخلی کردن هنجارها و ارزشای نظام سیاسی جامعه س.شهروند سیاسی یه جامعه از راه آموزشای لازم با مسئولیتای خود- آگاهی ملی و وفاق سیاسی آشنا می شه. آموزش شهروندی از نگاه سیاسی دارای اینجور کارکردهایی در هر جامعه س« ۱- جامعه پذیری سیاسی شهروندان و آشنا کنی با فرهنگ سیاسی، ۲- انتخاب جذب و آموزش رهبران و کارگزاران سیاسی، ۳- ایجاد تنهایی سیاسی در جامعه و ۴- ایجاد زمینه واسه تشکیل سازمانایی که در جامعه نقشای سیاسی ایفاء می کنن و…» ( علاقه بند، ۱۳۷۵).

علمی