نگاهی به وضعیت آموزش در ایران از منظر توسعه پایدار

با توجه به اینکه در دنیای امروزه، نظام آموزشی یکی از ارکان مهم و به عبارتی تکیه­گاه دولت‌ها برای تحقق توسعه پایدار است؛ لذا ارتقاء جایگاه آموزش‌وپرورش در نظام‌های اجتماعی، یک الزام محسوب شده و به کشورها درحرکت به‌سوی توسعه پایدار کمک خواهد کرد. علی‌رغم نقش و اهمیتی که نظام آموزشی در پیشرفت و توسعه و عقب‌ماندگی جوامع ایفا می­کند، کشورمان ایران هنوز قادر به تدوین برنامه‌های مناسب، تخصیص بودجه لازم و متعاقباً ایجاد توانمندی‌های درخور در این عرصه نشده است که حاکی از ضعف در آموزش نیروی انسانی و متعاقباً وجود نقصان در نظام آموزشی کشور است.(عمادزاده،مصطفی،1378)

در شرایطی که نه‌فقط پیشرفت در حوزه علم، فرهنگ و اقتصاد، بلکه پیروزی در جنگ‌ها نیز هرروز بیش‌ازپیش منوط به تمهیدات و عملیات فکری، ذهنی، آموزشی و نرم‌افزاری می‌شود، در ایران همچنان به حیات و توسعه کشور از منظر سخت‌افزاری نگریسته می­شود و توجه کمتری به دارایی‌ها و سرمایه‌های انسانی و اهمیت حیاتی آن‌ها در توسعه کشور می‌شود. درحالی‌که بودجه نظامی کشوری همچون آمریکا چندین برابر کل بودجه ایران است، گفته می‌شود بودجه آموزشی آن به‌مراتب بیشتر از بودجه نظامی­اش است (شایگان، 1392) (بودجه نظامی آمریکا حدود 635 میلیارد دلار است، درحالی‌که بودجه آموزشی این کشور حدود 1.3 تریلیارد دلار است) که این امر

حاکی از توجه روزافزون کشورهای توسعه‌یافته به مقوله آموزش‌وپرورش می­شود.

به‌طورکلی، بودجه آموزشی در هر کشور نشان‌دهنده اهمیتی است که دولتمردان به بخش آموزش می­دهند. در بسیاری از کشورهای پیشرفته این بودجه درصد قابل­توجهی از درآمد ملی است. البته اختصاص سهم بیشتری از تولید ناخالص داخلی برای آموزش فقط مختص کشورهای پیشرفته نمی‌شود. کشورهای درحال‌توسعه‌ای هم هستند که میزان قابل‌توجهی از این منابع خود را صرف آموزش نسلی می‌کنند که در آینده قرار است کشورشان را بسازد. حتی کشورهایی مانند غنا با 1/8 درصد و جامائیکا با 1/6 درصد از تولید ناخالص داخلی سهم بیشتری برای آموزش نسبت به ایران قابل هستند که در شکل زیر قابل‌مشاهده است:

مطلب مرتبط :   آنژیوژنز و ورش های آن