مدیریت موفق سرمایه فکری

مدیریت موفق سرمایه فکری

برای تاثیرگذاری مثبت بر ارزش آینده بنگاه، لازم است درک بهتری از سرمایه فکری و آخرین ابزار موجود برای شناسایی، اندازه­گیری و مدیریت این عامل مهم ایجاد ارزش را داشته باشیم. رهنمود حسابداری مدیریت منتشر شده بوسیله انجمن حسابداران رسمی آمریکا (AICPA)، پنج گام اساسی را برای مدیریت موفق سرمایه فکری تعیین می­کند:

  1. شناسایی سرمایه فکری بنگاه
  2. ترسیم عوامل کلیدی ارزش
  3. اندازه­گیری سرمایه فکری
  4. مدیریت سرمایه فکری و
  5. گزارشگری سرمایه فکری.

اولین گام، شناسایی سرمایه­های فکری بنگاه است. این مرحله، شامل اندازه­گیری ارزش آن می­باشد. همه سرمایه­های فکری بطور خودکار برای یک بنگاه ارزشمند نیستند. این سرمایه ها زمانی ارزشمند هستند که به پیشبرد اهداف بنگاه کمک کنند. سرمایه فکری را می­توان از طریق انجام مصاحبه، کارگاههای آموزشی یا از طریق نظرسنجی­های اینترنتی شناسایی کرد. زمانی که سرمایه فکری شناسایی شد، می توان ارزش آن را سنجید. هنگام ارزشگذاری سرمایه فکری باید به خاطر داشته باشیم که ارزش سرمایه فکری به راهبرد بنگاه بستگی دارد و بطور پویا با سایر منابع در تعامل و به آنها وابسته است.

گام بعدی، ترسیم نقشه ارزش­زایی است. این تمثال دیدنی، دو کارکرد اولیه دارد: ایجاد اطمینان از این که راهبرد با همه عوامل ارزش سرمایه فکری منسجم و پیوسته است، و ایجاد امکان ارتباط دهی آسان راهبرد و نقش و اهمیت سرمایه فکری در پیشبرد راهبرد.

بعد از شناسایی و ترسیم عوامل ارزش سرمایه فکری، بنگاه می­تواند سنجش آنها را شروع کند. ابزار و فنون زیادی برای سنجش سرمایه فکری موجود است(زنجیردار و همکاران، 1387).

زمانی که سرمایه فکری اندازه­گیری شد، می­توان آن را مدیریت کرد. به کمک ارزشیابی های مربوط می­توانیم سطوح فعلی عملکرد را بشناسیم، بفهمیم که آیا سرمایه فکری بهتر شده یا رو به زوال رفته است و پی ببریم چه فعالیتها یا برنامه­هایی بر عملکرد اثر داشته اند. از این اطلاعات می­توان در تصمیم­گیری، بررسی و آزمون راهبرد و مدیریت مخاطرات مرتبط با سرمایه فکری استفاده کرد.

مطلب مرتبط :   مدیریت استعداد راهبردی

گام نهایی، گزارشگری سرمایه فکری است. هدف گزارشگری سرمایه فکری، ارائه اطلاعاتی درباره سرمایه فکری یک سازمان به ذی­نفعان آن است. گزارشگری سنتی نمی­تواند ارزش سرمایه فکری را توصیف کند. راه­های مختلفی برای توجه به محدودیت­های گزارشگری مالی سنتی در افشای اطلاعات درباره سرمایه فکری ایجاد شده، اما هنوز نسبت به هیچ استانداردی توافق نشده است. در نتیجه، سازمانهای مختلف گزارشهای داوطلبانه ای را ارائه کرده و به مزایای واضح آن از قبیل بهبود شناخت ذی نفعان از راهبرد بنگاه و بهبود تصویر از بنگاه و شهرت آن، پی برده­اند(غیوری مقدم و همکاران، 1391).